انتظار خبری هست مرا...

قاصدک ...            هان ...                    قاصدک ...

قاصدک بار دگر باز بیا!

                              به غلط گفتم گر انتظار خبری نیست مرا ...

قاصدک باز بیا   ،          بیا اینجا که ترا منتظرند!

                                گر چه بازار کلاغان داغ است!

قاصدک ، خبر از شعله بیدار بیار ،

                                                خبر از آزادی  ،     خبر از شادی بسیار بیار.

قاصدک غمناکم ،       

              قاصدک دلگیرم،         قاصدک دلتنگم!

خبر از پایانِ  

                 کابوسِ

                          تاریکِ

                                   حجله بی یار بیار!

قاصدک...

انتظار خبری هست مرا !

خبر از حبس نگو      ،        که کلاغان گفتند

خبر از مرگ نگو         ،        که شغالان بسیار پایکوبی کردند !

قاصدک بی تابم !

                     خبر از آرامش ،

                                       خبر از دیدارِ یار و دلدار بیار.

قاصدک ،   شبها را به صبوری طی شد!

                                                      خبر از روشنی و روز هموار بیار .

 قاصدک  می دانم که تو هم در بندی !

                                               که خبر های تو هم ، ذهن دژخیم هراسان کرده!

خوش خبر   می دانم ،    که تو هم متهمی ...

                                                اتهام پرواز!      اتهامی سنگین !!!

قاصدک اما من ، همچنان بیدارم.               تا سحر بیدارم،

                                                           تا طلوع آواز !

                                                          تا که آن دم آید خبری از خورشید ،

                                                           تا که ابری شاید به کناری آید .

قاصدک می دانم     ،     در دل یارانم ،  

                                                       شعله ها پابر جاست !

                                 و در آن آتشگه ،

                                                 سینه های داغ نوسواران پیداست.

                          و پس از بلوای جغد شوم رخوت ،

                                                             ناگهان می آید بارانی از همت .

 خوش خبر   

                  منتظرم...         

                                                

اعدام های سیاسی را متوقف کنید.

۱-قریب به ۸ ماه از آخرین باری که تنفس در"جهان آزاد " را تجربه کردم می گذرد و اکنون ۴ ماهی هم می شود که اقامت اجباری در بند ۳۵۰ زتدان اوین را تجربه می کنم ! در اتاق ۵ زیر زمین بند  ۳۵۰ - اتاقی که من در آن به سر می برم - یک نفر محکوم به اعدام داریم ، فردی به نام علی زاهد ، مهندسی شیرازی که از دو سال پیش در بازداشت موقت به سر می برد و به تازگی تنها و تنها به دلیل آشنایی  و رابطه دوستی با عاملان انفجار بهار ۸۷ در حسینیه ره پویان وصال شیراز توسط قاضی صلواتی به اعدام محکوم گردیده است ! در اتاق ۶ ، فرهاد وکیلی از فعالین قومی کرد و از صمیمی ترین افرادی که در عمرم دیده ام زیر حکم اعدام است. در همان اتاق رضا خادمی از دستگیر شدگان رخدادهای پس از انتخابات نیز تحت عنوان محاربه محکوم به اعدام گردیده است . خادمی به همراه عبدالحسینی (دیگر محکوم به اعدام این بند) در روز های پس از انتخابات دستگیر شده ، تنها و تنها در سال ۸۶ سفری به عراق و شهر اشرف داشته و انگاه با قطع ارتباط کامل با سازمان مجاهدین به ایران بازگشته ! نه دست به اسلحه برده و نه در هیچ اقدام مسلحانه ای شرکت داشته است . در اتاق ۷ ناصر عبدالحسینی ، این تجسم تمام عیار مظلومیت و قربانی تمام قد فقر و سرکوب سیاسی به واسطه حکم قاضی صلواتی از پی جلسه دوم دادگاه های پس از انتخابات  زیر حکم اعدام به سر می برد و معلوم نیست تا چندی دیگر چه بر سر جان جوان و لبان خندانش خواهد آمد ! در همین اتاق احمد کریمی که تنها و تنها فعالیت سیاسی زندگیش حضور یکساله در شمال عراق و همراهی با محمد رضا علی زمانی در اداره یک رادیو بوده ، نیز محکوم به اعدام گردیده است ، بگذریم از تعداد شنوندگان و میزان تاثیر این رادیو ! ولی مساله این است که حتی اگر به فرض محال و با چشم پوشی کامل از واقعیت، تعداد شنوندگان و میزان تاثیر رادیو تندر را قابل توجه نیز بدانیم ، فی الواقع احمد کریمی نه دست به اسلحه برده است و نه در هیچ عملیات مسلحانه ای حضور داشته است! به اتاق ۸ که می رسیم وضعیت خنده دار تر می شود و صورت ترا ژیک کمدی بی عدالتی بیشتر خود را نمی سازد . در این اتاق حمید و البرز قاسمی به اعدام محکوم گردیده اند، ۱۰ روز پیش البرز قاسمی که از امرای بازنشسته ارتش بود پیش از اجرای حکم اعدام به دلایلی نامعلوم و البته به کمک عدم رسیدگی پژشکی در زندان در گذشت، حمید قاسمی که مقیم کشور کاناداست ، تنها به دلیل ادعای سازمان حفاظت اطلاعات ارتش مبنی بر در یافت اطلاعات نظامی  ارسال شده از سوی برادر مرحومش به مجازات اعدام محکوم گردیده است ، مجازاتی که به استناد ایمیلی محکومیت بدان صورت پذیرفته است که در صورت صحت ادعای قاسمی اساسا در منطق جهان مجازی وجود آن امکان ناپذیر می نماید !

...

ادامه در تجدد نامه :http://www.tajaddodd.blogfa.com/post-88.aspx

مخالفت مکتوب وزارت اطلاعات با مرخصی پیمان عارف

تجددنامه :هفته گذشته در پی پیگیری و مراجعه محمد اولیایی فرد وکیل پیمان عارف به امیر خانی معاونت معاون امنیت دادستان تهران برای اخذ مرخصی موکلش به جهت در گذشت مادر بزرگ وی ، امیر خانی از مکاتبه صریح وزارت اطلاعات با دادستانی در مورد این فعال دانشجویی و روزنامه نگار زندانی خبر داده و گفته است که وزارت اطلاعات با هرگونه مرخصی وی مخالفت کرده است.

 

http://tajaddodd.blogfa.com/post-86.aspx

دیدار با شیخ مهدی کروبی

عصر دوشنبه ۱۴ دی ماه جمعی از فعالین سیاسی با شیخ مهدی کروبی دیدار کردند این جمع که شامل نمایندگان خانواده های زندانیان سیاسی ، کمیته گزارشگران حقوق بشر ، شورای دفاع از حق تحصیل ، اعضاء دفتر تحکیم وحدت ، فعالین دانشجویی دانشگاه های آزاد و سراسری در این دیدار که با محوریت خواسته های جامعه دانشجویی و وضعیت زندانیان و فعالین سیاسی اجتماعی پیش رفت نخست بیانیه ای از طرف جمع قرائت شد و سپس هر یک از حاضرین با شرح وضعیت اعضاء به طرح مطالبات و انتظارات جامعه از رهبران در برون رفت از وضعیت موجود پرداختند. شرح سخنان و بیانیه: http://www.tajaddodd.blogfa.com/post-84.aspx

نامه سرگشاده سمیرا جمشیدی -همسر پیمان عارف- به کمیسیون اصل نود مجلس

۶ ماه از انتخابات و از بازداشت عزیزامان می گذرد. ۶ ماه از بازداشت همسرم پیمان عارف می گذرد!

پیمان عارف دانشجوی ستاره دار دانشگاه تهران که در آستانه دفاع از پایان نامه کارشناسی ارشد از دانشگاه اخراج شد، حکم بازگشت به تحصیل دیوان عدالت اداری  با امتناع رئیس وقت دانشگاه تهران و نامه وزارت علوم مبنی بر ادامه تحصیل در دانشگاه های خارج از تهران با عدم پذیرش آن دانشگاه ها مواجه گردید. پس از نا امیدی از ادامه تحصیل "پیمان"تصمیم به گذراندن خدمت سربازی گرفت .

پس از انتخابات روزی از مجلس تماسی داشتیم مبنی بر امکان ادامه تحصیل مجدد پیمان! اما متاسفانه این مساله   با وقایع بعد از انتخابات و بازداشت پیمان مصادف شد.

"پیمان" در زمان بازداشت در پادگان محل خدمت در نیروی انتظامی رشت بود و تنها ۳ ماه تا اتمام این دوره باقی بود! پس از نزدیک ۳ ماه بازداشت موقت در انفرادی ، حکم ۱۸ ماه حبس پرونده قبلی وی به اجرا درآمد ! حال نیز در انتظار دادگاه پرونده جدید وی هستیم ، پرو نده ای که مربوط به دوره سربازی وی بوده ، زمانی که از تهران ، فضای سیاسی و حتی فضای دانشجویی به دور بوده و این بازداشت و پرونده سازی بیشتر پیشگیرانه در جهت ممانعت از هر گونه فعالیت یا اظهار نظری  به نظر می رسد و در واقع مجازات قبل از وقوع جرم می باشد.

اکنون ۶ ماه از بازداشت پیمان می گذرد !  همسرم به همراه حدود ۱۰۰ تن از بازداشت شدگاه پس از انتخابات در زیر زمین بند ۳۵۰  در شرایطی بسیار نامطلوب نگهداری می شود که از حداقل حقوق و امکاناتی که زندانیان عادی برخوردارند محروم می باشند، در شرا یط نا مناسب بهداشتی و وجود انواع جانوران و حشرات موذی!

در شرایط خفقان امنیتی حتی در زندان و حتی  به گفته خود ایشان در حیاط ده متر در ده متر و حتی دستشویی ها  که با دوربین ها محصور گردیده ، هر گونه احساس امنیت روانی نیز از ایشان سلب گردیده ، و بسیاری از ایشان را تا مرز افسردگی کشاده است!

و حتی گفته میشود برخی از مجرمان عادی که در طبقه بالای بند کارگری ۳۵۰ نگهداری میشوند به توسط برخی مسئولین و یا در ازائ دریافت امتیازاتی  علیه و جهت حمله ضرب و شتم  زندانیان سیاسی که عموما بنا بر ویژگیهای شخصی و منزلت های اجتماعی چندان اهل درگیری حتی لفظی نیز نمیباشند ، تحریک می شوند.

۶ ماه از بازداشت پیمان می گذرد ، در حالی که من و همسرم از دو سال پیش تصمیم به ازدواج داشته و منتظر اتمام دوره سربازی وی بودیم ولی متاسفانه پس از بازداشت این امکان ازبین رفت ، و در این ۶ ماه بنده حتی از ملاقات با پیمان نیز محروم بوده ام ،  به این جهت من ، مادر و همچنین وکیل ایشان در پیگیری های مکرر به دادستانی و دادگاه انقلاب خواستار برخورداری از مرخصی از زندان  بودیم که با وجود موافقت دادستان ، اجرای این امر به موافقت وزارت اطلاعات وابسته گردید! استفاده از مرخصی ای که به ازای هردو ماه حبس به مدت ۱۰ روز حق هر زندانی می باشد ولی برای زندانی امنیتی حتی به مدت ۲۴ ساعت برای امر ازدواج نیز  غیرممکن شد!  و در نتیجه ما تصمیم به عقد غیابی گرفتیم و بالاخره هفته پیش این ازدواج صورت پذیرفت! حال با توجه به شرایط موجود ما همچنان خواستار برخورداری از این حق هستیم!

در شرایطی که با وجود دلتنگی های ۶ ماهه ، همسرم به دلیل وجود تنها یک تلفن برای ۱۰۰ نفر در بند ۳۵۰روزانه کمتر از ۵ دقیقه امکان مکالمه  با من را دارد! در شرایطی که پیمان به دلیل عدم دسترسی به موقع به دندانپزشک یکی از دندان هایش را از دست داد!

در شرایطی که حتی اختیارات  دادستان و قضات دادگاه انقلاب نیز محدود به مراجع دیگری می باشد!

ما همچنان به اجرای قانون امید وار بوده و چشم امید به نمایندگانمان در خانه ملت داریم!

سمیرا جمشیدی( همسر پیمان عارف )- ۲۵ آذر ۱۳۸۸

برای پیمان و سمیرای گرامی

اولین بار که تازیانه استبدادیان کبودش ساخت و چماق کین سرش را شکافت و نامش در دادگاه انقلاب به مجرمیت و در دفتر مبارزات سیاسی به آزادیخواهی ثبت شد تیر ماه هشتاد و هفت بود .

آن روزها که دانشجویان در کوی دانشگاه به خاک و خون کشیده شدند ، قهرمان تبریزیان ، چون همیشه تاریخ ایران ، آزادی را فریاد زدند و بر سینه ظالمان کوفتند و حمایتگر همرزمان آزادیخواه در کوی دانشگاه تهران گشتند . او نیز در میان آنان بود هر چند هنوز دانشجو نبود . شبانگاه اعتراضات تبریز ، خانواده دلنگران در پی فرزند ، حتی سر به پزشکی قانونی کشیدند و نا امید با دیدگان گریان و اشک آلود بازگشت دوباره او را به انتظار نشستند . ساعت ها گذشته از نیمه شب  ، پیمان هفده ساله با سری بانداژ شده ، صورتی زخمی و بدنی کبود ، با پای برهنه و زخم وارد منزل شد .

دل نگرانی مادر را می دید و در کنار دلداری ، درد دلها با او داشت از آنچه که دیده بود . از خشم و باتوم و گلوله ، از خون و وحشت و بند . دبیرستان درس می خواند اما گویی از دبستان دانشجوی مدرسه آزادی بوده و آب و تابش در آن روزها ، چنان خاطره ای ماندگار برای مادر ساخت تا امروز به یاد فرزند دربندش برای دوستان ، بیان سازد .

امروز نیز همچنان آزادیخواهی جرمش است و زندان جزایش . پیمان عارف که حضورش در دانشگاه ، تاب قدرتمداران را طاق می کرد و زندان و بند مهارش نمی ساخت ، سه ستاره گشت و در آستانه دفاع از پایان دوره کارشناسی ارشد علوم سیاسی دانشگاه تهران که با رتبه سوم وارد آن شده بود ، از تحصیل محروم گشت و حتی تبعید گاه های حاکمان نیز از پذیرش وی سر باز زدند تا نکند پرچمی از آزادیخواهی نیز در آنجا افراشته شود . اما نامی با مسما بر اوست ، او بر سر پیمان ایستاده و هرجا فریادی برای آزادی و سربلندی میهن است در بطن ماجراست . همانجا که رهبران کودتا ، به دروغ از عدم وجود دانشجوی محروم از تحصیل سخن می راندند ، رسواگرشان شد و خشم بر خشم آنان افزود تا سندی دیگر از پلشتی و دروغ در پرونده سیاه آنان به یادگار گذارد .

اما باز اوین امانش نداد و در آستانه حماسه های پرشکوه تیرماه هشتاد و هشت ملت ایران ، به مهمانی فرا خواندش تا ادامه تحصیلش را اینبار در استقامت مقابل استبداد مهیا سازد . مهمانی که در آن تهدید و تحقیر مراودات آن بود و شکنجه و انفرادی و کتک غذای مهیا شده ی میزبان . 

مهمش نبود چراکه آزادی و آزاد اندیشی مرامش است و اینان موانع راه آن و همچنین مهمش نبود زیرا دلداده ای دارد که در همه حال در کنار اوست و همواره یاورش . هرچند دیوارهای بلند اوین فاصله میان آنان افکنده ، اما عشق پاک ، دیوار و سیم خاردار نمی شناسد و پیوند عشق را هیچ بندی یارای بستن نیست .

دو پرنده عاشق ، یکی در قفس صیاد و دیگری در تکاپوی رهایی یار و گردان به دور قفس ، پیوندی مبارک داشتند . نهم آذر ، روز به یاد ماندنی بود ، روزی که پیمان عزیز و سمیرای گرامی دیوارها را شکستند و عقد و پیمانی دائمی بستند . پیمانی که خطبه خوانش شیخ جوانمرد اصلاحات ، مهدی کروبی بود و شاهدانش عبدالله و احمد و ... در اوین .

مبارکتان باد این پیوند و چون پیمانتان با آزادی همواره جاودان باد .

حمید رضا خادم

در راهرو های دادستانی و دادگاه انقلاب

اولین بار که وارد دادگاه انقلاب شدم فکر می کنم زمستان 86 بود و شاید روز های آخر ماه ، که سرم تو شرکت خیلی شلوغ بود و می بایست گزارش های پروژه را جمع بندی می کردم ! با اینحال صبح از شرکت مرخصی ساعتی گرفتم، پیش از آن روز تصورم از دادگاه انقلاب یک جای نامانوس و دهشتناک بود در مکان نامعلومی از شهر تهران! که آدم های سیاسی ای را آب از سرشان گذشته است ، می شود آنجا دید!

اولین بار که اسم دادگاه انقلاب به صورت خاص به گوشم خورد ، سال 80 بود ! زمانی که تازه وارد شورای مرکزی انجمن اسلامی شده بودم ، در مورد یکی از دختر های فعال دوره قبل میگفتند : خواستنش دادگاه انقلاب ! میگفتند بنده خدا پدرش هم خبر نداره ! بیچاره شد!

آن وقت ها نمی دانستم که " این موضوع چقدر میتونه موجب افتخار باشه"!!!

اولین بار که وارد دادگاه انقلاب شدم سعی می کردم چشم تو چشم کسی نشوم ، مخصوصا باز پرس ها و قاضی ها! فشار خونم افتاده بود و سرم گیج می رفت ، با اینکه سختِ اعتراف می کنم ترسیده بودم ، شاید در طی این بیست واندی سال 10 بار واقعا ترس را احساس کرده باشم ،(البته اگر موارد ترس از سوسک را کنار بگذاریم ) اولین بار هم که با مامور های اطلاعاتی مواجه شدم کمی ترسیدم، سال 85 بود، با اینکه از برخورد بی ادبانه شان عصبانی بودم و می لرزیدم تقریبا توی آن بازجویی غیر رسمی از پسشان بر آمدم !

اما این روز ها آشنا ترین چهره ها مامورین وزات اطلاعاتند که کسی با دیدنشان رنگ نمی بازد !

این روز ها مانوس ترین جا برای من و خیلی از خانواده ها راهرو های دادگاه و دادسرای انقلاب است!

مدرسه که می رفتم خیال می کردم قاضی ها با آدم های معمولی فرق دارند و دادستان باید آدم بزرگی باشد! اما وقتی چند قاضی دیدم که هم سن و سال خودم بودند ، دادستان که با خواندن نامه "پیمان" ازدرون زندان اوین ، عصبانی شده و داد و بیداد می کرد ، آن خانم معاون به اصطلاح دکتر که بد جوری به میزش تکیه کرده بود و منشی دادستانی که ریا در چشمانش موج می زد ...!!!

وقتی یک عظمت مجازی ترک برداشت ، هیچ وقت قابل باز سازی نیست، وقتی یک ترس کاذب از بین رفت ، دوباره برنمی گردد.

این روز ها این راهرو ها تبدیل به پاتوقی شدند و تمام خانواده هایی که نگران حالشان هستی و تلفنی ازآنها نداری می توانی تو این راهرو ها پیدا کنی !

روز های اول ، یعنی تقریبا 4 ماه پیش روز های سختی بود ، هنوز به دلتنگی ها و نگرانی ها ، به برخورد های نامناسب و ساعت ها معطلی بیخود پشت در مسئولین عادت نداشتیم ، کمی هم احساس تنهایی می کردیم ! خیلی از مادر ها فکر می کردند که این غم ، غم آنها و گرفتاری ، گرفتاری فرزند آنهاست!

تجربه های نه چندان عمیقم به من آموخته بود که صبر بهترین در مان است ! می دانستیم نباید خسته شویم !

اولین بار که وارد دادگاه انقلاب شدم ، روز اجرای حکم حبس "پیمان" (عارف) بود ، قبل از تجدید نظر ! البته به خیر گذشت و وارد مرحله تجدید نظر شد ، آن روز خیلی خوشحال شدم ! هنوز امید داشتیم به تجدید نظر !

4 ماه پیش وقتی برای دومین بار از پله های دادگاه انقلاب بالا رفتم، گوشی همراهم را تحویل داده و وارد شدم فضا خیلی متفاوت بود! خیلی ها بودند زن ،مرد، پیر، جوان و حتی بچه ها !

هر کسی داشت قصه خودش را فریاد می زد ، هنوز لیستی از بازداشتی ها بیرون نیامده بود ، کارمندانی که مسئول دادن برگه ورود بودند کلافه و گیج به نظر می رسیدند، باید توی صفی حداقل بیست نفری انتظار می کشیدی تا بتوانی با یکی شان صحبت کنی ! اون روز ها همه عجول و کم تحمل بودیم و فکر می کردیم تا چند هفته دیگه عزیزانمان را می بینیم !

کم کم همه مسیر های منتهی به شریعتی-معلم و میدان ارگ- 15 خرداد را خوب یاد گرفتیم !

کم کم با همدیگر خوب آشنا شدیم ! مادری که تا دیروز فرزند را از فعالیت سیاسی منع می کرد ، حالا خودش فعال تر شده بود! تا دیروز اگر پدر ازخبر بازداشت دخترش بیم داشت، امروز با افتخار می گفت دختر من را هم گرفتند!

روز ها گذشت ... روزی در منزل زید آبادی به این فکر می کردم که چقدر سخت است سه پسر نسبتا خردسال را در فراغ و بیخبری ازپدر آرام کرد ، اما مهدیه محمدی لبخند به لب داشت!

و مادر شیوا که خوب آموخته بود از دخترش ! و روزی دیگردر دفتردادستان همسر عبدالله مومنی از شهید دیروزش می گفت و این سوال در ذهنش که امروز این غم ازجانب کدامین دشمن است !

همبستگی خانواده های زندانیان سیاسی مقابل دادستانی و مجلس ! که بالاخره دادستان به حرفهایمان گوش کرد ، اما در مجلس کسی جز یک مامور و دوربین اطلاعات منتظرمان نبود!

و پژشکی که در بیمارستان پیمان و پیمان ها را قهرمان ملی نامید! و چقدر شرمنده می شدم وقتی دوست دانشجوی تماس می گرفت و به دلداری از صبوری ام تشکر می کرد !

به هنگامه شهیدی حسادت کردم وقتی مردانه گفت اعتصاب غذا تا آزادی ! از دکتر محمد ملکی هیچ نمی گویم که نماد ایستادگی پیرانمان بود و هست!

روزی در معاونت امنیت محمد قوچانی را دیدم در لباس آبی آسمانی زندانی امنیتی با زخمی بر صورتش! و خانمی با چادر زندان که چقدر از اینکه نشناختمش عصبانی بودم!

مادر حسین اعزامی که چقدر پی گیر بود که حتی روزی با پای شکسته گچ گرفته نیز در دادگاه انقلاب دیدمش!

مادر محجبه ای که نام پسرش را به زبان نمی آورد که از اتهام ناروای محاربه اش بیم داشت و اشکی شبیه نفرین در چشمانش !

ژیلا بنی یعقوب و مهسا امر آبادی را نیز در همین راهرو ها دیدم که بعد از رهایی از انفرادی برای آزادی همسرانشان همچنان محکم ایستاده بودند، مهسا که غمی سنگین در چشمانش موج می زد. اما ژیلا با تعریف از روزهای انفرادی و سرو کله زدن با بازجوها، همه رابه لبخند وامی داشت!

ومن که تجربه های بزرگی  می اندوختم و می آموزم آنچه که در مدرسه و دانشگاه یادم ندادند...!

روز ها گذشت و مردم روز بروز صبور تر ، اما این صبر دیگر نه صبری ست آرام ! و نه مانند رخوت زدگی سالهای پیش ! این صبر صبریست سازنده و جوشان !

خانواده ها دیگر کمتر عصبانی می شوند و دیگر با گریه یا فریاد از مسئو لین دادخواهی نمی کنند ! همه دارند می آموزند از این حداقل حقوق قانونی خویش چگونه استفاده کنند ،

همه می دانیم حق گرفتنیست نه دادنی! و همه می دانند در این بازی هر کس زودتر صبرش تمام شود بازنده است !

سمیرا جمشیدی -۲۰آبان ۱۳۸۸

مراسم پنچاه و پنجمین سالگرد دکتر فاطمی

سه شنبه ۱۹ آبان ماه ۱۳۸۸ مصادف با پنجاه و پنجمین سالگرد اعدام دکتر حسین فاطمی ، مراسم بزرگداشت ایشان با حضور جمعی از فعالین ملی و دانشجویی بر سر مزار ایشان در ابن بابوی برگزار گردید.

این مراسم با حضور مامورین امنیتی در سکوت کامل سپری شد.

بیانیه یکصد و پنجاه و پنج تن از فعالان سیاسی و حقوق بشر

دادخواهیم این بیداد را

 به نام خداوند جان و خرد

پس از کودتای رسوای انتخاباتی در دوره دهم ریاست جمهوری و رویدادهای دلخراش و ناگوار پس از آن ، که بانگ مهیب بر زمین خوردن تشت رسوایی کودتا گران به واسطه حماسه وصف ناپذیر ملت ایران ، در تمامی جهان پیچید ، شاهدیم  شمار زیادی از هموطنانمان پس از گذشت ماه ها همچنان ، بند در پای و تازیانه بر گرده در زیر شدید ترین فشارها ، محبوس تمامیت خواهی کودتا گران هستند . آزاد اندیشانی چون احمد زیدآبادی ، عبدالله مومنی ، محمد ملکی ، کیوان صمیمی ، مجید دری و گروه بسیاری از هموطنانمان و همچنین فعالان سیاسی اصلاح طلب از شمار زندانیانی هستند که در شرایطی دشوار بدون آنکه از سوی حاکمیت و قوه قضاییه منسوب آن ، اندک وقعی به حقوق این افراد وجود  داشته باشد ماه هاست به شکل غیر قانونی و در پی دادگاه های نمایشی در زندان بسر می برند .  

 

پیمان عارف دانشجوی نخبه ایران ، نفر سوم کنکور کارشناسی ارشد علوم سیاسی دانشگاه تهران ، برنده مدال نقره المپیاد فیزیک و مبارزی شناخته شده در جنبش دانشجویی ، تنها به دلیل اعتراض به محرومیت از تحصیل بیش از چهار ماه همراه با سایر بازداشتهای وقایع پس از انتخابات در شرایط بسیار دشوار در زندان بسر می برد. در طول دوران تبلیغات ریاست جمهوری که محمود احمدی نژاد از عدم وجود دانشجوی ستاره دار در برابر دیدگان ملت سخن می راند ، پیمان عارف به همراه بیش از پنجاه دانشجوی سه ستاره و محروم از تحصیل ، همه روزه اعتراض خود را بیان داشت تا سندی دیگر از دروغ پردازیهای کودتاگران برملا گردد . پس از بازداشت وی ، موارد گسترده ای از نقض حقوق بشر نسبت به او اعمال گردید و همواره جدای از قرار گرفتن در سلول انفرادی یخچال ، فشار مضاعف بر وی ادامه یافت وامروز به دلیل همین فشارها و عدم رعایت حقوق بشر ، پیمان عارف برای دومین بار دوچار حمله قلبی گشته و در بیمارستان تحت مراقبتهای ویژه بسر می برد . این شرایط و فشارهای مغایر با اصول اخلاقی و موازین و معاهدات بین المللی که به امضا جمهوری اسلامی در نهادهای بین المللی رسیده است بر روی تمامی زندانیان سیاسی و عقیدتی وجود داشته و همواره سبب فجایعی چون از دست رفتن برخی از هموطنان از جمله امیدرضا میرصیافی ، اکبر محمدی ، ابراهیم لطف اللهی و همچنین برخی از بازداشت شدگان رویدادهای اخیر در زندان کهریزک شده است .

 

 ما امضا کنندگان این بیانیه از تمامی فعالان و نهادهای حقوق بشر داخلی و بین المللی و همچنین سازمان عفو بین الملل می خواهیم تا نسبت به وضعیت تمامی زندانیان سیاسی و عقیدتی بویژه پیمان عارف واکنش نشان داده و دادخواهی ملت ایران را نسبت به فرزندانشان به گوش همگان برسانند و مانع بروز فاجعه ای دیگر گردند و  دگر بار به برقدرت نشستگان هشدار می دهیم که صبر ملت را میزانیست و ادامه این روند و بازداشتهای غیرقانونی تنها بر بحران کنونی حاکم بر آنان می افزاید .

 

ابراهیم مرادی / احمد عبدلی / اردشیر لطفیان / امیرحسین گنج بخش / آذر خونانی / آرسن نظریان / آرش عارف زاده / آرمان راد / آرمین راد / آزاده خسروشاهی / آزاده سحر / آسمان مقدم / آسیه امینی / اکرم خیرخواه / آمنه نصر رمزی / آیدا سعادت / آیدا قجر / ایمان افسریان / بهاره علوی / بیژن مشاور / بیژن مهر / پروین اشرفی / پروین اردلان / پروین کهزادی / پریسا کاکایی / پریوش مقدم / پویا عزیزی / پیمان طیب نژاد / ثمانه عابدینی / ثمانه موسوی / جلوه جواهری / حسام فیروزی / حسام نصیری / حسن بهگر / حسن شریعتمداری / حسین علوی /  حمید اکبری / حمید حمیدی / حمیدرضا خادم / حمیدرضا مسیبیان / خدیجه مقدم / رامین آروین / رضا جعفریان /  رضا سیاوشی / رضا عارف زاده /  رضا عزیزی نژاد / رضا نگهداری / رضوان مقدم / رکسانا خلیل الله / روحی شافی / روزیتا شرف جهان / رویا کاشفی / زویا اسکندریان / زینب پیغمبرزاده / سپهر عاطفی / سخاوت علی زاده / سروش جباری /  سعید عبدی / سلماز مقدم / سلمان یزدان پناه / سمیرا جمشیدی / سوسن محمدخانی غیاثوند / سهیلا حقیقت نقش / شاهین سپنتا / شرر کنورتبریزی / شورانگیز داداشی / شیرین فامیلی / شیوا نصر / شیوا نظرآهاری / صادق محمودی / صبا واصفی / صدیقه مقدم / ضیا عبدی پور / طلعت تقی نیا / عالیه مطلب زاده / عطیه یوسفی مقدم / علی اکبر خسروشاهی / علی راکعی / علی غضنفری / علیرضا عزیزی / علیرضا محسنی / عماد صیاد / فاطمه پوراحمد / فاطمه حاجی / فرزاد رمضانی / فرزاد محمودی / فرزین بستجانی / فرشته ترانی / فرشید یاسایی / فرناز کمالی / فروغ سمیع نیا / فرهاد خاتمی / فرهاد یاسایی / فریبا داودی مهاجر / فرید فرهنگ / فرید هاشمی /  فرید یکانی / فیروزه مهاجر / کاملیا کوثری / کاظم فخاریان / کاووس ارجمند / کاوه قاسمی کرمانشاهی / کاوه مظفری / کمال ارس / کورش استکی / کورش دانشیار / کورش صحتی / کوهیار گودرزی /لیلا صحت / محبوبه محبی / محمد اولیایی فرد / محمد برزنجه / محمد شیرزاد / محمد فاطمی / محمد فلاح نیا / محمد قائم مقامی / محمد شوراب / محمدحسین جعفری / محمود جعفری / مرتضی سیمیاری / مرتضی شیرالی /  مرتضی موسوی / مریم حسین خواه / مریم رحمانی / مریم مالک / مژگان ثروتی / مسعود بهنود / مسعود لدنی / مقداد اسلامخواه / منصوره شجاعی / منوچهر قنبری / منیره حاجی / مونت آریانپور / مهتا بردبار / مهدی عمرانی / مهدیه گلرو / مهران براتی / مهرداد مشایخی / مهرنوش اعتمادی / مهشید راستی / نادر تقی زاده / نادر کاکاوند / ناهید توسلی / نریمان رحیمی / نسیم خسروی / نگین راستی / نوشابه امیری /  نیما ناصرآبادی / نیره توحیدی / وهاب دوستی دوکشکانی / هرمز چمن آرا / هرمز ممیزی / هوشنگ آریانپور / هوشنگ هوشمند / هیلده تابش / یاور خسروشاهی

پیمان عارف به علت حمله قلبی به بیمارستان منتقل شد

تجدد نامه:پیمان عارف که در پی انتشار نامه وی به دادستان یکشنبه سوم آبان به بند انفرادی منتقل شده و وارد اعتصاب غذا گردیده بود ، چهارشنبه به بند کارگری ۳۵۰ منتقل شده و تلفن وی  به خانواده نیز تحت کنترل به ۵ دقیقه در روز محدود شده بود، امروز در اثر فشار های روحی و عدم دسترسی به دارو های قلب که از زمان بازداشت از ۴ ماه پیش مصرف می کرد دچار حمله قلبی شد و به بیمارستان(بیمارستان مدرس در سعادت آباد) منتقل گردید ، پیمان عارف در اخرین تماس خود با خانواده اظهار داشت در صوت ادامه این وضعیت و محدودیت در تلفن و بازگردانده نشدن به بند عادی از شنبه ۹ آبان وارد اعتصاب غذای خشک خواهد شد.