تبليغاتX
آفروديت
تئوری پرواز
 حيراني
 

سنگين ، تر شده من !

با بالهايم ميكشم يدك همه زمين و ...

    امسال پياله ام پر شد!

                                     "حافظ " صبوحي داد،

                                                                   "مولا،نا" به رقص آورد.

هنوز چيزي كم است!

   كفش هايم را صد باره واكس مي زنم ،

                                                         اتاق را لنگه كفش ها پركرده!

" خيام" را صدا كنيد ،

                                  شايد ...

يادش بخير،                "سهراب"!

                                                  چيزي به پا نداشتم آن روز ها....

                                                                                         ..." پشت تبريزي ها..."

اين اضافه وزنِ. . . !!!

                                جاذبه تن يا مغز؟!

نيروي كشش زمين را افزايش داده اند؟!

         شايد از "دل" باشد!

                                       گاهي "دل درد" . . .

همچنان يدك كش تمام هستي ام،

                                                  من و كفش هايم

                                                                             يا

                                                                                    من و بالهايم!!!

خوب شد پرنده به دنيا نيامدم.

                                       آدم كه باشي،

                                                           حيراني ميان "۰" و " ۱" را خوب ياد مي گيري!!!

|+| نوشته شده توسط سمازاهد در چهارشنبه 22 اسفند1386  |
 خداوندگار ! عرفانی یا سیاسی؟!!!

ملولان همه رفتند در خانه ببندید

                                          بر آن عقل ملولانه همه جمع بخندید

به معراج بر آیید چو از آل رسولید

                                          رخ ماه ببوسید چو بر بام بلندید

چو مه روی نباشید ز مه روی متابید

                                          چو رنجور نباشید سر خویش مبندید

چو آن چشمه بدیدید چرا آب نگشتید

                                         چو آن خویش بدیدید چرا خویش پسندید

چو در کان نباتیدترش روی چرایید؟

                                         چو در آب حیاتید چرا خشک و نژندید؟

چنین بر مستیزید ز دولت مگریزید

                                          چه امکان گریز است که در دام کمندید

از این شمع بسوزید دل و جان بفروزید

                                          تن تازه بپوشید چو این کهنه فکندید

                       

                          ز  روباه چه ترسید  شما شیر  نژادید!

                         خر لنگ چرایید چو از پشت سمندید؟!

 

|+| نوشته شده توسط سمازاهد در پنجشنبه 27 دی1386  |
 سپید اما نه به اندازه دل تو آنگاه که . . .
"برف می بارد به روی خار و خارا سنگ. . ."

دوستی گفت : " و برف  که ... روح سفيد  من بود ، به روز ها که مرا نمی شناخت! "

|+| نوشته شده توسط سمازاهد در یکشنبه 16 دی1386  |
 این روز ها با "ژان پل سارتر".
ساعت سه! 

 ساعت ۳ برای هر کاری که آدم  می خواهد بکند همیشه یا خیلی دیر است یا خیلی زود.

                                                                                                                       "تهوع"

|+| نوشته شده توسط سمازاهد در شنبه 15 دی1386  |
 روزمرگی...
امروز روزنامه نوشته بود : "لبخند زیبا ۴ فاکتور دارد :  سلامت ، پاکيزگی ، زیبایی، محبت!"

پریروز چقدر زيبا گريه کردم!

امروز کمتر از مردم بیزار بودم !

ترافیک هم  برای من کمتر بود،  امروز برف باریده بود . . .(اولین برف امسال)

دیشب اگر بابا به دادم نرسیده بود از گشنگی مرده بودم، 

البته درست نمی دونستم گشنمه،

 فکر می کردم عصبیم و از پشت تلفن "پیمان" رو متهم می کردم و نق میزدم،

 البته فهمید گشنمه گفت :اول برو شام بخور بعد صحبت می کنیم!

آخه همه فعالیت ها شو زیر زره بین برده بودم...

چی میکشه از دست من! تا من رو داره ديگه منتقد لازم نداره،

خب اینطوری خوبه دیگه... درسته قبولش دارم ولی...

 دلم برای مامان تنگ شده! پس کی برمی گرده!

چرا به زور به من آشپزی یاد نداده !

 چند روز پیش یه موش از بالکن گرفتیم ( با تله موش ) ،

از باغ همسایه اومده بود گردو های ما رو بخوره!

بابا دلش نیومد بکشیمش ، برد خارج شهر ولش کرد!٬

مامان با لبخندِ... به من گفت :"می خوایی این رو هم عین  جوجه اردکت تو بالکن بزرگش کنیم!"

اولین بار بود از موش خوشم،

یعنی ممکنه يه روز از "سوسک" هم خوشم بیاد!

. . .

دو روز بعد. . .

باز یه شنبه کسل کننده!

سر درد مزمنی دارم !

کاش میشد امروز رو بخوابم!

ترافیک حالم رو به هم می زنه!

صبحانه نخوردم!

نمی شد به جای جمعه  شنبه ها تعطیل باشه! نه هم جمعه و هم شنبه! هر دو!

امروز کلی کار باید انجام بدم!

وای ... چند وقته  دامنه سبلان  تو ذهنم تصویر می شه!چقدر دلم می خواد اونجا باشم!

چند وقت پیش یه دوست خوب زنگ زد و پشت تلفن برام "دو تار" زد!

بین خواب و بیداری بودم ! حس نابی بود.

حالا که کمی هذیان گفتم سر دردم خوب شد!

تا بعد...

 پیوست: راستی دیشب شب یلدا بود  که به نظر من واقعا کش اومد!

            یه خبر بد هم راجع به یکی از دوستان شنیدم که نمیخوام اینجا بیارم

              احتمالا دوستان منعکس می کنند!

|+| نوشته شده توسط سمازاهد در شنبه 1 دی1386  |
 ...
گفته بو دم می نویسم از ثانیه های شاد ...

گاهی جیک جیک یک گنجشک کفایت می کند برای زنده ماندن

و دریغ می داریم ...

پشت بغض های تردید  ،

                                         یک ترنم بی کلام  بیدار می کند جوانه را

وقتی کبوتر نفس های آخر را می کشد

             

|+| نوشته شده توسط سمازاهد در چهارشنبه 7 آذر1386  |
 دلم گرفته !
گفتند در این دام یکی دانه نهاده ست

                                                   در دام چنانیم که ما دانه ندانیم

|+| نوشته شده توسط سمازاهد در چهارشنبه 23 آبان1386  |
 پیله
نه به صدای زنبور ها دلخوش

نه از وجود سوسک دلخور

. . .

ـ هوا سنگین شده

* تاب بیاور

ـ اینجا تنگ تر شده

* تاب بیاور

. . .

 

خوش به حال کرم ها !

                                      نه از کرم بودنشان شرمنده اند و نه از تاریکی بیزار !

کاش هرگز نمیدانستم که  ...

کاش   آینه اعتراف نمی کرد   دروغ پیشینش را ! 

کاش باور میکردم  کرم بودن را !   

                                    
کاش هرگز خواب پرواز  نمیدیدم!

|+| نوشته شده توسط سمازاهد در یکشنبه 20 آبان1386  |
 شرح حال!

جنتی  کرد  جهان  را !  ز   شکر  خندیدن                    آن که آموخت مرا همچو شرر خندیدن

گر چه من خود زعدم دلخوش و خندان زادم                 عشق آموخت مرا شکل دگر  خندیدن

به صدف مانم !  خندم    چو مرا در شکنند                  کار خامان بود از فتح  و  ظفر  خندیدن

گر ترشروی  چو  ابرم  !    ز  درون  خندانم                    عادت  برق  بود  وقت  مطر  خندیدن

. . .

                                                                                             مولانا

|+| نوشته شده توسط سمازاهد در چهارشنبه 25 مهر1386  |
 حسینم ! پناهیم ! . . . تاهستم جهان ارثیه بابامه! وقتیم نبودم, مال شما !
 

شب و نازي ‚ من و تب

من : همه چي از ياد آدم مي ره
مگه يادش كه هميشه يادشه
يادمه قبل از سوال
كبوتر با پاي من راه مي رفت
جيرجيرك با گلوي من مي خوند
شاپرك با پر من پر مي زد
 سنگ با نگاه من برفو تماشا مي كرد
سبز بودم درشب رويش گلبرگ پياز
هاله بودم در صبح گرد چتر گل ياس
گيج مي رفت سرم در تكاپوي سر گيج عقاب
نور بودم در روز
سايه بودم در شب
بيكرانه است دريا
كوچيكه قايق من
هاي ... آهاي
تو كجايي نازي
عشق بي عاشق من
سردمه
مثل يك قايق يخ كرده روي درياچه يخ ‚ يخ كردم
عين آغاز زمين
نازي : زمين ؟
يك كسي اسممو گفت
تو منو صدا كردي يا جيرجيرك آواز مي خوند
من : جيرجيرك آواز مي خوند
نازي : تشنته ؟ آب مي خواي ؟
من : كاشكي تشنه م بود
نازي : گشنته ؟ نون مي خواي ؟
من : كاشكي گشنه م بود
نازي : په چته دندونت درد مي كنه ؟
من : سردمه
نازي : خب برو زير لحاف
من : صد لحاف هم كمه
نازي : آتيشو الو كنم ؟
من : مي دوني چيه نازي ؟
تو سينه م قلبم داره يخ مي زنه
اون وقتش توي سرم
كوره روشن كردند
سردمه
مثل آغاز حيات گل يخ
نازي : چكنم ؟ ها چه كنم ؟
من : ما چرامي بينيم
ما چرا مي فهميم
ما چرا مي پرسيم
نازي : مگس هم مي بينه
گاو هم ميبينه
من : مي بينه كه چي بشه ؟
نازي : كه مگس به جاي قند نشينه رو منقار شونه به سر
گاو به جاي گوساله اش كره خر را ليس نزنه
بز بتونه از دور بزغالشو بشناسه
خيلي هم خوبه كه ما ميبينيم
ورنه خوب كفشامون لنگه به لنگه مي شد
 اگه ما نمي ديديم از كجا مي فهميديم كه سفيد يعني چه ؟
كه سياه يعني چي؟
سرمون تاق مي خورد به در ؟
پامون مي گرفت به سنگ
از كجا مي دونستيم بوته اي كه زير پامون له مي شه
كلم يا گل سرخ ؟
هندسه تو زندگي كندوي زنبور چشم آدمه
من : درك زيبايي ‚ دركي زيباست
سبزي سرو فقط يك سين از الباي نهاد بشري
خرمت رنگ گل از رگ گلي گم گشته است
عطر گل خاطره عطر كسي است كه نمي دانيم كيست
مي آيد يا رفته است ؟
چشم با ديدن رودونه جاري نمي شه
بازي زلف دل و دست نسيم افسونه
نمي گنجه كهكشون در چمدون حيرت
آدمي حسرت سرگردونه
ناظر هلهله باد و علف
هيجاني ست بشر
در تلاش روشن باله ماهي با آب
بال پرنده با باد
برگ درخت با باران
پيچش نور در آتش
آدمي صندلي سالن مرگ خودشه
چشمهاشو مي بخشه تا بفهمه كه دريا آبي است
دلشو مي بخشه تا نگاه ساده آهو را درك بكنه
سردمه
مثل پايان زمين
نازي
نازي : نازي مرد
من : تا كجا من اومدم
چطوري برگردم ؟
چه درازه سايه ام
چه كبود پاهام
من كجا خوابم برد ؟
يه چيزي دستم بود كجا از دستم رفت ؟
من مي خواهم برگردم به كودكي
قول مي دهم كه از خونه پامو بيرون نذارم
سايه مو دنبال نكنم
تلخ تلخم
مثل يك خارك سبز
سردمه و مي دونم هيچ زماني ديگه خرما نمي شم
چه غريبم روي اين خوشه سرخ
من مي خوام برگردم به كودكي
نازي : نمي شه
كفش برگشت برامون كوچيكه
من : پابرهنه نمي شه برگردم ؟
نازي : پل برگشت توان وزن ما را نداره برگشتن ممكن نيست
من : براي گذشتن از ناممكن كيو بايد ببينيم
نازي : رويا را
من : رويا را كجا زيارت بكنم ؟
نازي ك در عالم خواب
من : خواب به چشمام نمي آد
نازي : بشمار تا سي بشمار ... يك و دو
من : يك و دو
نازي : سه و چهار
.
.
.

                                                                          " حسین پناهی"

|+| نوشته شده توسط سمازاهد در دوشنبه 23 مهر1386  |
 
 
بالا