تئوری پرواز |
با تمام تظاهرش ! حالم به هم می خورد از این تابستان!
هیچ نمی گوید و عذاب آور است !
و همواره سر اغاز حوادثی .
که شاید بسیار مطلوب باشد!
اما. . .
ترجیح داردجهنم بر برزخ !
" بگذر از کوچه های منبسط تابستان مبادا بغض نگاهت تبخیر گردد ! "
نوشته شده در شنبه 26 خرداد1386ساعت 9:46 توسط سمیرا
|
چیزی جز سقف سفید اتاق . . .
همان رنگ همیشگی . . .
از آسمان که خبری نیست !
سقف ها هم همیشه و همه جا یک رنگ و یک شکل !
حوصله کفش ها را ندارم
هوای شنهای کنار ساحل را دارند پا ها !
کاش چهار بهار داشت هر سال !
نه چهار بهار که چهار آغاز !
نه چهار آغاز که هزار پرواز داشت زندگی!
پروازی نیست...
که آسمان در بند سقف است !
فریادی نیست...
که صدا در بند خاک است !
نوشته شده در دوشنبه 21 خرداد1386ساعت 10:34 توسط سمیرا
|
واما دن كيشوتي كه با دوچرخه قراضه سفر مي كند
به دور جهان
يقين چيزي كم دارد
با اين همه هركس حدس خودش را مي زند و
دن كيشوت حدس خودش را
با لا رفتن از نردبان پست مدرنيسم اين آفت ها را هم دارد.
اول پره ها مي شكنند و بعد خودش
تنها حدسش مي ماند
كه معلوم نيست با كدام تير مي خواهد بزند
مردم هم دست آرش را خوانده اند
هم دست رابين هود را
به خاطر همين هم سيب را گذاشته اند بالاي پله آخر نردبان
و دوچرخه را داده اند دست دن كيشوت
تا راه بيفتد دور جهان و
صدقه جمع كند براي سروانتس
آن هم درست وقتي كه قلم من دارد مي شكند از خستگي .
"سيد ضياء الدين ترابي"
نوشته شده در پنجشنبه 10 خرداد1386ساعت 18:19 توسط سمیرا
|
باران باریده بود ، مثل همیشه که از کوچه باغ می گذشتیم توت ها روی زمین ریخته بود و زیر پا له می شد. عادت به برداشتن چتر نداشتم . جز یک بار در کودکی که از روی کنجکاوی و تجربه لذت روبرویی با موجود ی ناشناخته ! پدر رو وادار کرده بودم که چتری مشکی رنگ عصایی را برايم بخرد ! هرگز چتری نداشتم .
بعد ها همیشه وقتی بارو ن می بارید سعی می کردم حتما خیس بشو م ! لذت می بردم. اما حالا فکر می کنم شعار می دادم!
بعد ها از بارون می تر سیدم!
بگذریم .... و اما روزي که او چتر داشت و من خیس نشدم ....
نمي دانم باران را دوست داشتم يا چتر را ؟!
گاهي انسان از آنچه دوست مي دارد مي گريزد !
گاهي نيز آنچه را كه از آن مي گريزد دوست مي دارد!
ياد م نمي آيد پيش از آن ، چنين آگاهانه زير چتري پناه گرفته بوده باشم !
او چتر داشت و من خيس نشدم . . .!
توت ها زيرپايم له مي شد و دلم ميسوخت. . . كاش توان خوردن تمام توت ها را داشتم !
در كودكي هميشه پدر و مادر حامي بودند ، شايد چنين شد كه عصيان كردم !
اما آن روز ترسيدم ، بعد از قرني عصيان و انكار چتر ها !
آن روز ترسيدم و آرزوي چتري را كرد م !
اما هرگز ايمان نياوردم ، چنين شد كه هنوز هم مالك چتري نيستم!
او چتر دارد و من خيس نمي شوم!
باران مي بارید و توت ها يك به يك روي زمين مي ريخت ،
من هذيان مي گفتم!
چتر با لاي سرمان بود ،
" اوني كه چتر رو ساخت عاشق بود؟! نه! عزيز دل من ! آدم بود ! "
هوس توت كرده بودم ، اما هنوز به چتر و باران فكر مي كردم !
او چتر را محكم بالاي سرم گرفته بود و نگاهش در نگاهم !
ديدم كه پاهايش خيس شده ، و پاهاي من نيز !
عجيب كه چتر پاها را . . ! و شايد پاها عصيان نيز كرده بودند !
و او بزرگ ترين عصيان گر بود !
ديدم كه چتر را بست ، زير بزرگترين درخت توت ايستاد و . . .
قصد داشتيم تمام توت ها را تمام كنيم آن روز . . .
دوستش مي دارم نه چترش را، كه پاهاي خيسش را !
به اندازه توت هاي طرشت !
نوشته شده در شنبه 5 خرداد1386ساعت 14:34 توسط سمیرا
|
اینجا باید گوش کنی!
عادتت داده اند دهان بگشاییی و ...
اینجا باید گوش کنی!!!
لگد مال خواهی شد اگر ...
بهانه کارساز نیست !
می دانی که زمین نیز تحملت نخواهد کرد:
هر چه می بینی بخور و اگر نتوانستی بالا بیاور !
چشم هایت را هم ببند چون سرت گیج میرود!
آینه ها را هم بشکنی آب ها گواهند !
نوشته شده در شنبه 5 خرداد1386ساعت 13:3 توسط سمیرا
|
 |
POWERED BY BLOGFA.COM |
|