... شايد چيزي مثل 18 تير 1378

خواب ديده بودم،

                           چشم هاي يك عقاب را ؛

                                  بالهاي يك اسب را .

 ستاره "ما" خاموش كه نه ! بايد چشمك بزند !

 آن شب كه آشفته شد سياهي . . .

                                               يادت كه هست هنوز ! شب انتقام را فراموش نكرد. . .

 تو خواب بودي!

                                 "يا حق" بيدار مي ماند تا سحر !؟!

 كسي مرا صدا زده بود ،

                              گوش هايم پر بود از ناله ! نشنيدم .

چشم هاي عقابم تسليم شد.

                                             حال ، "تو" مانده اي و اسب سفيد بال دار من !