شرح حال!

جنتی  کرد  جهان  را !  ز   شکر  خندیدن                    آن که آموخت مرا همچو شرر خندیدن

گر چه من خود زعدم دلخوش و خندان زادم                 عشق آموخت مرا شکل دگر  خندیدن

به صدف مانم !  خندم    چو مرا در شکنند                  کار خامان بود از فتح  و  ظفر  خندیدن

گر ترشروی  چو  ابرم  !    ز  درون  خندانم                    عادت  برق  بود  وقت  مطر  خندیدن

. . .

                                                                                             مولانا

حسینم ! پناهیم ! . . . تاهستم جهان ارثیه بابامه! وقتیم نبودم, مال شما !

 

شب و نازي ‚ من و تب

من : همه چي از ياد آدم مي ره
مگه يادش كه هميشه يادشه
يادمه قبل از سوال
كبوتر با پاي من راه مي رفت
جيرجيرك با گلوي من مي خوند
شاپرك با پر من پر مي زد
 سنگ با نگاه من برفو تماشا مي كرد
سبز بودم درشب رويش گلبرگ پياز
هاله بودم در صبح گرد چتر گل ياس
گيج مي رفت سرم در تكاپوي سر گيج عقاب
نور بودم در روز
سايه بودم در شب
بيكرانه است دريا
كوچيكه قايق من
هاي ... آهاي
تو كجايي نازي
عشق بي عاشق من
سردمه
مثل يك قايق يخ كرده روي درياچه يخ ‚ يخ كردم
عين آغاز زمين
نازي : زمين ؟
يك كسي اسممو گفت
تو منو صدا كردي يا جيرجيرك آواز مي خوند
من : جيرجيرك آواز مي خوند
نازي : تشنته ؟ آب مي خواي ؟
من : كاشكي تشنه م بود
نازي : گشنته ؟ نون مي خواي ؟
من : كاشكي گشنه م بود
نازي : په چته دندونت درد مي كنه ؟
من : سردمه
نازي : خب برو زير لحاف
من : صد لحاف هم كمه
نازي : آتيشو الو كنم ؟
من : مي دوني چيه نازي ؟
تو سينه م قلبم داره يخ مي زنه
اون وقتش توي سرم
كوره روشن كردند
سردمه
مثل آغاز حيات گل يخ
نازي : چكنم ؟ ها چه كنم ؟
من : ما چرامي بينيم
ما چرا مي فهميم
ما چرا مي پرسيم
نازي : مگس هم مي بينه
گاو هم ميبينه
من : مي بينه كه چي بشه ؟
نازي : كه مگس به جاي قند نشينه رو منقار شونه به سر
گاو به جاي گوساله اش كره خر را ليس نزنه
بز بتونه از دور بزغالشو بشناسه
خيلي هم خوبه كه ما ميبينيم
ورنه خوب كفشامون لنگه به لنگه مي شد
 اگه ما نمي ديديم از كجا مي فهميديم كه سفيد يعني چه ؟
كه سياه يعني چي؟
سرمون تاق مي خورد به در ؟
پامون مي گرفت به سنگ
از كجا مي دونستيم بوته اي كه زير پامون له مي شه
كلم يا گل سرخ ؟
هندسه تو زندگي كندوي زنبور چشم آدمه
من : درك زيبايي ‚ دركي زيباست
سبزي سرو فقط يك سين از الباي نهاد بشري
خرمت رنگ گل از رگ گلي گم گشته است
عطر گل خاطره عطر كسي است كه نمي دانيم كيست
مي آيد يا رفته است ؟
چشم با ديدن رودونه جاري نمي شه
بازي زلف دل و دست نسيم افسونه
نمي گنجه كهكشون در چمدون حيرت
آدمي حسرت سرگردونه
ناظر هلهله باد و علف
هيجاني ست بشر
در تلاش روشن باله ماهي با آب
بال پرنده با باد
برگ درخت با باران
پيچش نور در آتش
آدمي صندلي سالن مرگ خودشه
چشمهاشو مي بخشه تا بفهمه كه دريا آبي است
دلشو مي بخشه تا نگاه ساده آهو را درك بكنه
سردمه
مثل پايان زمين
نازي
نازي : نازي مرد
من : تا كجا من اومدم
چطوري برگردم ؟
چه درازه سايه ام
چه كبود پاهام
من كجا خوابم برد ؟
يه چيزي دستم بود كجا از دستم رفت ؟
من مي خواهم برگردم به كودكي
قول مي دهم كه از خونه پامو بيرون نذارم
سايه مو دنبال نكنم
تلخ تلخم
مثل يك خارك سبز
سردمه و مي دونم هيچ زماني ديگه خرما نمي شم
چه غريبم روي اين خوشه سرخ
من مي خوام برگردم به كودكي
نازي : نمي شه
كفش برگشت برامون كوچيكه
من : پابرهنه نمي شه برگردم ؟
نازي : پل برگشت توان وزن ما را نداره برگشتن ممكن نيست
من : براي گذشتن از ناممكن كيو بايد ببينيم
نازي : رويا را
من : رويا را كجا زيارت بكنم ؟
نازي ك در عالم خواب
من : خواب به چشمام نمي آد
نازي : بشمار تا سي بشمار ... يك و دو
من : يك و دو
نازي : سه و چهار
.
.
.

                                                                          " حسین پناهی"

Take it easy

خیام اگر زباده مستی خوش باش

                                        با لاله رخی اگر نشستی خوش باش

چون عاقبت کار جهان نیستی است

                                  انگار که نیستی! چو هستی خوش باش

مولانا

از این اقبالگاه خوش مشو یکدم دلا تنها 

دمی می نوش باده جان و یک لحظه شکر خارا                                                              

ملاحتهای هر چهره از آن دریاست یک قطره   

به قطره کی سیر گردد کسی کش هست استسقا؟                                                        

دلا زین تنگ زندانها رهی داری به میدان ها     

مگر خفته ست پای تو ! تو پنداری نداری پا!    

چه روزیهاست پنهانی جز این روزی که می جویی  

چه نانها پخته اند ای جان برون از صنعت نانبا

تو دو دیده فرو بندی و گویی :"روز روشن کو ؟"  

زند خورشید بر چشمت که " اینک من ! تو در بگشا!"

از این سو می کشانندت ! وز آن سو میکشانندت 

مرو ای ناب با دردی !  بپر زین درد!  رو به بالا

هر اندیشه که می پوشی درون خلوت سینه

نشان و رنگ اندیشه زدل پیداست بر سیما