| تبليغات | X |
تئوری پرواز |
می بایست صبور می بودم و سکوت می کردم
اگر توان نفس کشیدن بود!
اما دیگر مجالی نیست
مدفون می شوم اگر فریاد نکشم
اکسیژنی باید...
نوشته شده در یکشنبه 24 خرداد1388ساعت 19:15 توسط سمیرا
|
خوشحالم به خاطر هيچ!
هيچ !!!
هنوز گاهي مي توان خنديد به راحتي، به هيچ!
بي قيد!
به خاطر هيچ هم مي توان زندگي كرد.
و فقط با هيچ مي توان زندگي كرد
بدون اينكه دلت بگيرد،
يا بلرزد.
چيزي نيست كه به خاطرش دلت... !
و هيچ نيست كه هيچ بيرزد!
چه زيبا!
چه ساده !!
چه سبك!!!
نوشته شده در چهارشنبه 8 آبان1387ساعت 13:36 توسط سمیرا
|
رلغعالعذعتلرعغتهوتلغع ربلاتئ تنغعذدننصث!
بف.
نوشته شده در دوشنبه 29 مهر1387ساعت 9:19 توسط سمیرا
|
سنگين ، تر شده من !
با بالهايم ميكشم يدك همه زمين و ...
امسال پياله ام پر شد!
"حافظ " صبوحي داد،
"مولا،نا" به رقص آورد.
هنوز چيزي كم است!
كفش هايم را صد باره واكس مي زنم ،
اتاق را لنگه كفش ها پركرده!
" خيام" را صدا كنيد ،
شايد ...
يادش بخير، "سهراب"!
چيزي به پا نداشتم آن روز ها....
..." پشت تبريزي ها..."
اين اضافه وزنِ. . . !!!
جاذبه تن يا مغز؟!
نيروي كشش زمين را افزايش داده اند؟!
شايد از "دل" باشد!
گاهي "دل درد" . . .
همچنان يدك كش تمام هستي ام،
من و كفش هايم
يا
من و بالهايم!!!
خوب شد پرنده به دنيا نيامدم.
آدم كه باشي،
حيراني ميان "۰" و " ۱" را خوب ياد مي گيري!!!
نوشته شده در چهارشنبه 22 اسفند1386ساعت 12:7 توسط سمیرا
|
ملولان همه رفتند در خانه ببندید
بر آن عقل ملولانه همه جمع بخندید
به معراج بر آیید چو از آل رسولید
رخ ماه ببوسید چو بر بام بلندید
چو مه روی نباشید ز مه روی متابید
چو رنجور نباشید سر خویش مبندید
چو آن چشمه بدیدید چرا آب نگشتید
چو آن خویش بدیدید چرا خویش پسندید
چو در کان نباتیدترش روی چرایید؟
چو در آب حیاتید چرا خشک و نژندید؟
چنین بر مستیزید ز دولت مگریزید
چه امکان گریز است که در دام کمندید
از این شمع بسوزید دل و جان بفروزید
تن تازه بپوشید چو این کهنه فکندید
ز روباه چه ترسید شما شیر نژادید!
خر لنگ چرایید چو از پشت سمندید؟!
نوشته شده در پنجشنبه 27 دی1386ساعت 9:28 توسط سمیرا
|
دوستی گفت : " و برف که ... روح سفيد من بود ، به روز ها که مرا نمی شناخت! "
نوشته شده در یکشنبه 16 دی1386ساعت 13:43 توسط سمیرا
|
ساعت ۳ برای هر کاری که آدم می خواهد بکند همیشه یا خیلی دیر است یا خیلی زود.
"تهوع"
نوشته شده در شنبه 15 دی1386ساعت 18:30 توسط سمیرا
|
پریروز چقدر زيبا گريه کردم!
امروز کمتر از مردم بیزار بودم !
ترافیک هم برای من کمتر بود، امروز برف باریده بود . . .(اولین برف امسال)
دیشب اگر بابا به دادم نرسیده بود از گشنگی مرده بودم،
البته درست نمی دونستم گشنمه،
فکر می کردم عصبیم و از پشت تلفن "پیمان" رو متهم می کردم و نق میزدم،
البته فهمید گشنمه گفت :اول برو شام بخور بعد صحبت می کنیم!
آخه همه فعالیت ها شو زیر زره بین برده بودم...
چی میکشه از دست من! تا من رو داره ديگه منتقد لازم نداره،
خب اینطوری خوبه دیگه... درسته قبولش دارم ولی...
دلم برای مامان تنگ شده! پس کی برمی گرده!
چرا به زور به من آشپزی یاد نداده !
چند روز پیش یه موش از بالکن گرفتیم ( با تله موش ) ،
از باغ همسایه اومده بود گردو های ما رو بخوره!
بابا دلش نیومد بکشیمش ، برد خارج شهر ولش کرد!٬
مامان با لبخندِ... به من گفت :"می خوایی این رو هم عین جوجه اردکت تو بالکن بزرگش کنیم!"
اولین بار بود از موش خوشم،
یعنی ممکنه يه روز از "سوسک" هم خوشم بیاد!
. . .
دو روز بعد. . .
باز یه شنبه کسل کننده!
سر درد مزمنی دارم !
کاش میشد امروز رو بخوابم!
ترافیک حالم رو به هم می زنه!
صبحانه نخوردم!
نمی شد به جای جمعه شنبه ها تعطیل باشه! نه هم جمعه و هم شنبه! هر دو!
امروز کلی کار باید انجام بدم!
وای ... چند وقته دامنه سبلان تو ذهنم تصویر می شه!چقدر دلم می خواد اونجا باشم!
چند وقت پیش یه دوست خوب زنگ زد و پشت تلفن برام "دو تار" زد!
بین خواب و بیداری بودم ! حس نابی بود.
حالا که کمی هذیان گفتم سر دردم خوب شد!
تا بعد...
پیوست: راستی دیشب شب یلدا بود که به نظر من واقعا کش اومد!
یه خبر بد هم راجع به یکی از دوستان شنیدم که نمیخوام اینجا بیارم
احتمالا دوستان منعکس می کنند!
نوشته شده در شنبه 1 دی1386ساعت 9:27 توسط سمیرا
|
گاهی جیک جیک یک گنجشک کفایت می کند برای زنده ماندن
و دریغ می داریم ...
پشت بغض های تردید ،
یک ترنم بی کلام بیدار می کند جوانه را
وقتی کبوتر نفس های آخر را می کشد
نوشته شده در چهارشنبه 7 آذر1386ساعت 9:25 توسط سمیرا
|
در دام چنانیم که ما دانه ندانیم
نوشته شده در چهارشنبه 23 آبان1386ساعت 10:1 توسط سمیرا
|
نه از وجود سوسک دلخور
. . .
ـ هوا سنگین شده
* تاب بیاور
ـ اینجا تنگ تر شده
* تاب بیاور
. . .
خوش به حال کرم ها !
نه از کرم بودنشان شرمنده اند و نه از تاریکی بیزار !
کاش هرگز نمیدانستم که ...
کاش آینه اعتراف نمی کرد دروغ پیشینش را !
کاش باور میکردم کرم بودن را !
کاش هرگز خواب پرواز نمیدیدم!
نوشته شده در یکشنبه 20 آبان1386ساعت 17:24 توسط سمیرا
|
جنتی کرد جهان را ! ز شکر خندیدن آن که آموخت مرا همچو شرر خندیدن
گر چه من خود زعدم دلخوش و خندان زادم عشق آموخت مرا شکل دگر خندیدن
به صدف مانم ! خندم چو مرا در شکنند کار خامان بود از فتح و ظفر خندیدن
گر ترشروی چو ابرم ! ز درون خندانم عادت برق بود وقت مطر خندیدن
. . .
مولانا
نوشته شده در چهارشنبه 25 مهر1386ساعت 10:18 توسط سمیرا
|
من : همه چي از ياد آدم مي ره
مگه يادش كه هميشه يادشه
يادمه قبل از سوال
كبوتر با پاي من راه مي رفت
جيرجيرك با گلوي من مي خوند
شاپرك با پر من پر مي زد
سنگ با نگاه من برفو تماشا مي كرد
سبز بودم درشب رويش گلبرگ پياز
هاله بودم در صبح گرد چتر گل ياس
گيج مي رفت سرم در تكاپوي سر گيج عقاب
نور بودم در روز
سايه بودم در شب
بيكرانه است دريا
كوچيكه قايق من
هاي ... آهاي
تو كجايي نازي
عشق بي عاشق من
سردمه
مثل يك قايق يخ كرده روي درياچه يخ ‚ يخ كردم
عين آغاز زمين
نازي : زمين ؟
يك كسي اسممو گفت
تو منو صدا كردي يا جيرجيرك آواز مي خوند
من : جيرجيرك آواز مي خوند
نازي : تشنته ؟ آب مي خواي ؟
من : كاشكي تشنه م بود
نازي : گشنته ؟ نون مي خواي ؟
من : كاشكي گشنه م بود
نازي : په چته دندونت درد مي كنه ؟
من : سردمه
نازي : خب برو زير لحاف
من : صد لحاف هم كمه
نازي : آتيشو الو كنم ؟
من : مي دوني چيه نازي ؟
تو سينه م قلبم داره يخ مي زنه
اون وقتش توي سرم
كوره روشن كردند
سردمه
مثل آغاز حيات گل يخ
نازي : چكنم ؟ ها چه كنم ؟
من : ما چرامي بينيم
ما چرا مي فهميم
ما چرا مي پرسيم
نازي : مگس هم مي بينه
گاو هم ميبينه
من : مي بينه كه چي بشه ؟
نازي : كه مگس به جاي قند نشينه رو منقار شونه به سر
گاو به جاي گوساله اش كره خر را ليس نزنه
بز بتونه از دور بزغالشو بشناسه
خيلي هم خوبه كه ما ميبينيم
ورنه خوب كفشامون لنگه به لنگه مي شد
اگه ما نمي ديديم از كجا مي فهميديم كه سفيد يعني چه ؟
كه سياه يعني چي؟
سرمون تاق مي خورد به در ؟
پامون مي گرفت به سنگ
از كجا مي دونستيم بوته اي كه زير پامون له مي شه
كلم يا گل سرخ ؟
هندسه تو زندگي كندوي زنبور چشم آدمه
من : درك زيبايي ‚ دركي زيباست
سبزي سرو فقط يك سين از الباي نهاد بشري
خرمت رنگ گل از رگ گلي گم گشته است
عطر گل خاطره عطر كسي است كه نمي دانيم كيست
مي آيد يا رفته است ؟
چشم با ديدن رودونه جاري نمي شه
بازي زلف دل و دست نسيم افسونه
نمي گنجه كهكشون در چمدون حيرت
آدمي حسرت سرگردونه
ناظر هلهله باد و علف
هيجاني ست بشر
در تلاش روشن باله ماهي با آب
بال پرنده با باد
برگ درخت با باران
پيچش نور در آتش
آدمي صندلي سالن مرگ خودشه
چشمهاشو مي بخشه تا بفهمه كه دريا آبي است
دلشو مي بخشه تا نگاه ساده آهو را درك بكنه
سردمه
مثل پايان زمين
نازي
نازي : نازي مرد
من : تا كجا من اومدم
چطوري برگردم ؟
چه درازه سايه ام
چه كبود پاهام
من كجا خوابم برد ؟
يه چيزي دستم بود كجا از دستم رفت ؟
من مي خواهم برگردم به كودكي
قول مي دهم كه از خونه پامو بيرون نذارم
سايه مو دنبال نكنم
تلخ تلخم
مثل يك خارك سبز
سردمه و مي دونم هيچ زماني ديگه خرما نمي شم
چه غريبم روي اين خوشه سرخ
من مي خوام برگردم به كودكي
نازي : نمي شه
كفش برگشت برامون كوچيكه
من : پابرهنه نمي شه برگردم ؟
نازي : پل برگشت توان وزن ما را نداره برگشتن ممكن نيست
من : براي گذشتن از ناممكن كيو بايد ببينيم
نازي : رويا را
من : رويا را كجا زيارت بكنم ؟
نازي ك در عالم خواب
من : خواب به چشمام نمي آد
نازي : بشمار تا سي بشمار ... يك و دو
من : يك و دو
نازي : سه و چهار
.
.
.
" حسین پناهی"
نوشته شده در دوشنبه 23 مهر1386ساعت 16:34 توسط سمیرا
|
با لاله رخی اگر نشستی خوش باش
چون عاقبت کار جهان نیستی است
انگار که نیستی! چو هستی خوش باش
نوشته شده در یکشنبه 8 مهر1386ساعت 10:0 توسط سمیرا
|
از این اقبالگاه خوش مشو یکدم دلا تنها
دمی می نوش باده جان و یک لحظه شکر خارا
ملاحتهای هر چهره از آن دریاست یک قطره
به قطره کی سیر گردد کسی کش هست استسقا؟
دلا زین تنگ زندانها رهی داری به میدان ها
مگر خفته ست پای تو ! تو پنداری نداری پا!
چه روزیهاست پنهانی جز این روزی که می جویی
چه نانها پخته اند ای جان برون از صنعت نانبا
تو دو دیده فرو بندی و گویی :"روز روشن کو ؟"
زند خورشید بر چشمت که " اینک من ! تو در بگشا!"
از این سو می کشانندت ! وز آن سو میکشانندت
مرو ای ناب با دردی ! بپر زین درد! رو به بالا
هر اندیشه که می پوشی درون خلوت سینه
نشان و رنگ اندیشه زدل پیداست بر سیما
نوشته شده در سه شنبه 3 مهر1386ساعت 14:26 توسط سمیرا
|
It will be very easy,
It will be very near,
Something will happen.
When you found me,
It will be happened.
Don't worry,
Everything will be ok.
Don't worry,
Don't worry.
It will be after a second!
It will be...
One day before the sun
It will be shined.
نوشته شده در دوشنبه 12 شهریور1386ساعت 17:37 توسط سمیرا
|
گشت غمناك دل و جان عقاب
چو ازو دور شد ایام شباب
دید كش دور به انجام رسید
آفتابش به لب بام رسید
باید از هستی دل بر گیرد
ره سوی كشور دیگر گیرد
خواست تا چاره ی نا چار كند
دارویی جوید و در كار كند
صبحگاهی ز پی چاره ی كار
گشت برباد سبك سیر سوار
گله كاهنگ چرا داشت به دشت
ناگه از وحشت پر و لوله گشت
وان شبان ، بیم زده ، دل نگران
شد پی بره ی نوزاد دوان
كبك ، در دامن خار ی آویخت
مار پیچید و به سوراخ گریخت
آهو استاد و نگه كرد و رمید
دشت را خط غباری بكشید
لیك صیاد سر دیگر داشت
صید را فارغ و آزاد گذاشت
چاره ی مرگ ، نه كاریست حقیر
زنده را فارغ و آزاد گذاشت
صید هر روزه به چنگ آمد زود
مگر آن روز كه صیاد نبود
آشیان داشت بر آن دامن دشت
زاغكی زشت و بد اندام و پلشت
سنگ ها از كف طفلان خورده
جان ز صد گونه بلا در برده
سا ل ها زیسته افزون ز شمار
شكم آكنده ز گند و مردار
بر سر شاخ ورا دید عقاب
ز آسمان سوی زمین شد به شتاب
گفت كه : ‹‹ ای دیده ز ما بس بیداد
با تو امروز مرا كار افتاد
مشكلی دارم اگر بگشایی
بكنم آن چه تو می فرمایی ››
گفت : ‹‹ ما بنده ی در گاه توییم
تا كه هستیم هوا خواه تو ییم
بنده آماده بود ، فرمان چیست ؟
جان به راه تو سپارم ، جان چیست ؟
دل ، چو در خدمت تو شاد كنم
ننگم آید كه ز جان یاد كنم ››
این همه گفت ولی با دل خویش
گفت و گویی دگر آورد به پیش
كاین ستمكار قوی پنجه ، كنون
از نیاز است چنین زار و زبون
لیك ناگه چو غضبناك شود
زو حساب من و جان پاك شود
دوستی را چو نباشد بنیاد
حزم را باید از دست نداد
در دل خویش چو این رای گزید
پر زد و دور ترك جای گزید
زار و افسرده چنین گفت عقاب
كه :‹‹ مرا عمر ، حبابی است بر آب
راست است این كه مرا تیز پر است
لیك پرواز زمان تیز تر است
من گذشتم به شتاب از در و دشت
به شتاب ایام از من بگذشت
گر چه از عمر ،دل سیری نیست
مرگ می آید و تدبیری نیست
من و این شه پر و این شوكت و جاه
عمرم از چیست بدین حد كوتاه؟
تو بدین قامت و بال ناساز
به چه فن یافته ای عمر دراز ؟
پدرم نیز به تو دست نیافت
تا به منزلگه جاوید شتافت
لیك هنگام دم باز پسین
چون تو بر شاخ شدی جایگزین
از سر حسرت بامن فرمود
كاین همان زاغ پلید است كه بود
عمر من نیز به یغما رفته است
یك گل از صد گل تو نشكفته است
چیست سرمایه ی این عمر دراز ؟
رازی این جاست،تو بگشا این راز››
زاغ گفت : ‹‹ ار تو در این تدبیری
عهد كن تا سخنم بپذیری
عمرتان گر كه پذیرد كم و كاست
دگری را چه گنه ؟ كاین ز شماست
ز آسمان هیچ نیایید فرود
آخر از این همه پرواز چه سود ؟
پدر من كه پس از سیصد و اند
كان اندرز بد و دانش و پند
بارها گفت كه برچرخ اثیر
بادها راست فراوان تاثیر
بادها كز زبر خاك و زند
تن و جان را نرسانند گزند
هر چه ا ز خاك ، شوی بالاتر
باد را بیش گزندست و ضرر
تا بدانجا كه بر اوج افلاك
آیت مرگ بود ، پیك هلاك
ما از آن ، سال بسی یافته ایم
كز بلندی ،رخ برتافته ایم
زاغ را میل كند دل به نشیب
عمر بسیارش ار گشته نصیب
دیگر این خاصیت مردار است
عمر مردار خوران بسیار است
گند و مردار بهین درمان ست
چاره ی رنج تو زان آسان ست
خیز و زین بیش ،ره چرخ مپوی
طعمه ی خویش بر افلاك مجوی
ناودان ، جایگهی سخت نكوست
به از آن كنج حیاط و لب جوست
من كه صد نكته ی نیكو دانم
راه هر برزن و هر كو دانم
خانه ، اندر پس باغی دارم
وندر آن گوشه سراغی دارم
خوان گسترده الوانی هست
خوردنی های فراوانی هست ››
****
آن چه ز آن زاغ چنین داد سراغ
گندزاری بود اندر پس باغ
بوی بد ، رفته ا زآن ، تا ره دور
معدن پشه ، مقام زنبور
نفرتش گشته بلای دل و جان
سوزش و كوری دو دیده از آن
آن دو همراه رسیدند از راه
زاغ بر سفره ی خود كرد نگاه
گفت : ‹‹ خوانی كه چنین الوان ست
لایق محضر این مهمان ست
می كنم شكر كه درویش نیم
خجل از ما حضر خویش نیم ››
گفت و بشنود و بخورد از آن گند
تا بیاموزد از او مهمان پند
****
عمر در اوج فلك بر ده به سر
دم زده در نفس باد سحر
ابر را دیده به زیر پر خویش
حیوان را همه فرمانبر خویش
بارها آمده شادان ز سفر
به رهش بسته فلك طاق ظفر
سینه ی كبك و تذرو و تیهو
تازه و گرم شده طعمه ی او
اینك افتاده بر این لاشه و گند
باید از زاغ بیاموزد پند
بوی گندش دل و جان تافته بود
حال بیماری دق یافته بود
دلش از نفرت و بیزاری ، ریش
گیج شد ، بست دمی دیده ی خویش
یادش آمد كه بر آن اوج سپهر
هست پیروزی و زیبایی و مهر
فر و آزادی و فتح و ظفرست
نفس خرم باد سحرست
دیده بگشود به هر سو نگریست
دید گردش اثری زین ها نیست
آن چه بود از همه سو خواری بود
وحشت و نفرب و بیزاری بود
بال بر هم زد و بر جست از جا
گفت : كه ‹‹ ای یار ببخشای مرا
سال ها باش و بدین عیش بناز
تو و مردار تو و عمر دراز
من نیم در خور این مهمانی
گند و مردار تو را ارزانی
گر در اوج فلكم باید مرد
عمر در گند به سر نتوان برد ››
****
شهپر شاه هوا ، اوج گرفت
زاغ را دیده بر او مانده شگفت
سوی بالا شد و بالاتر شد
راست با مهر فلك ، همسر شد
لحظه یی چند بر این لوح كبود
نقطه یی بود و سپس هیچ نبود
*****
نوشته شده در دوشنبه 12 شهریور1386ساعت 17:18 توسط سمیرا
|
۱ ۲ راست
اسب فیل سرباز
کیش عبور وزیر
سیاه و سفید.
گفته بودم!
" همه چیز ذر یک بازی مسخره خلاصه می شود."
سیاه سفید
جلو عقب
سیاه سفید
همین.
نوشته شده در دوشنبه 29 مرداد1386ساعت 18:28 توسط سمیرا
|
و مادر و میوه ها ی ممنوعه اش !
اما هم او بود که "ماهی سیاه کوچولوی " صمد را در سه سالگی برایم خوانده بود.
قرار هم چنين بود كه به دنبال علم باشیم!
اما. . .
یک جای کار می لنگید!
باور کنید یک جای کار می لنگید!!!
يادت كه هست "ابن سينا " دانشمند بزرگ كتاب هاي درسي مان !
بزرگ تر كه شدم خواندم كه به "كفر" متهم شد !
"در دهر چو من يكي و آن هم كافر پس در همه دهر يك مسلمان نبود"
او هم قرار نبود سياسي باشد !
پدر !!! همشاگردي هايم از علم باز ما ندند !!! (باز داشته شدند.)
مادر !!! كتاب هايي كه برايم مي خواندي ناياب شدند !!! ( نايابانده شدند)
باور كنيد قرار بود به دنبال علم باشيم . . .
اما. . . اقيانوس بزرگ ماهي كوچك به بركه اي ! نه به مردابي بدل شد!
و گوسفند هايي كه در اين چراگاه "چرانده" مي شوند
گاهي كاغذ پاره هاي "دانش" ما را نيز مي بلعند . . .
باور كنيد يك جاي كار مي لنگد.
نوشته شده در سه شنبه 23 مرداد1386ساعت 2:37 توسط سمیرا
|
چشم هاي يك عقاب را ؛
بالهاي يك اسب را .
ستاره "ما" خاموش كه نه ! بايد چشمك بزند !
آن شب كه آشفته شد سياهي . . .
يادت كه هست هنوز ! شب انتقام را فراموش نكرد. . .
تو خواب بودي!
"يا حق" بيدار مي ماند تا سحر !؟!
كسي مرا صدا زده بود ،
گوش هايم پر بود از ناله ! نشنيدم .
چشم هاي عقابم تسليم شد.
حال ، "تو" مانده اي و اسب سفيد بال دار من !
نوشته شده در پنجشنبه 21 تیر1386ساعت 11:33 توسط سمیرا
|
با تمام تظاهرش ! حالم به هم می خورد از این تابستان!
هیچ نمی گوید و عذاب آور است !
و همواره سر اغاز حوادثی .
که شاید بسیار مطلوب باشد!
اما. . .
ترجیح داردجهنم بر برزخ !
" بگذر از کوچه های منبسط تابستان مبادا بغض نگاهت تبخیر گردد ! "
نوشته شده در شنبه 26 خرداد1386ساعت 9:46 توسط سمیرا
|
چیزی جز سقف سفید اتاق . . .
همان رنگ همیشگی . . .
از آسمان که خبری نیست !
سقف ها هم همیشه و همه جا یک رنگ و یک شکل !
حوصله کفش ها را ندارم
هوای شنهای کنار ساحل را دارند پا ها !
کاش چهار بهار داشت هر سال !
نه چهار بهار که چهار آغاز !
نه چهار آغاز که هزار پرواز داشت زندگی!
پروازی نیست...
که آسمان در بند سقف است !
فریادی نیست...
که صدا در بند خاک است !
نوشته شده در دوشنبه 21 خرداد1386ساعت 10:34 توسط سمیرا
|
واما دن كيشوتي كه با دوچرخه قراضه سفر مي كند
به دور جهان
يقين چيزي كم دارد
با اين همه هركس حدس خودش را مي زند و
دن كيشوت حدس خودش را
با لا رفتن از نردبان پست مدرنيسم اين آفت ها را هم دارد.
اول پره ها مي شكنند و بعد خودش
تنها حدسش مي ماند
كه معلوم نيست با كدام تير مي خواهد بزند
مردم هم دست آرش را خوانده اند
هم دست رابين هود را
به خاطر همين هم سيب را گذاشته اند بالاي پله آخر نردبان
و دوچرخه را داده اند دست دن كيشوت
تا راه بيفتد دور جهان و
صدقه جمع كند براي سروانتس
آن هم درست وقتي كه قلم من دارد مي شكند از خستگي .
"سيد ضياء الدين ترابي"
نوشته شده در پنجشنبه 10 خرداد1386ساعت 18:19 توسط سمیرا
|
باران باریده بود ، مثل همیشه که از کوچه باغ می گذشتیم توت ها روی زمین ریخته بود و زیر پا له می شد. عادت به برداشتن چتر نداشتم . جز یک بار در کودکی که از روی کنجکاوی و تجربه لذت روبرویی با موجود ی ناشناخته ! پدر رو وادار کرده بودم که چتری مشکی رنگ عصایی را برايم بخرد ! هرگز چتری نداشتم .
بعد ها همیشه وقتی بارو ن می بارید سعی می کردم حتما خیس بشو م ! لذت می بردم. اما حالا فکر می کنم شعار می دادم!
بعد ها از بارون می تر سیدم!
بگذریم .... و اما روزي که او چتر داشت و من خیس نشدم ....
نمي دانم باران را دوست داشتم يا چتر را ؟!
گاهي انسان از آنچه دوست مي دارد مي گريزد !
گاهي نيز آنچه را كه از آن مي گريزد دوست مي دارد!
ياد م نمي آيد پيش از آن ، چنين آگاهانه زير چتري پناه گرفته بوده باشم !
او چتر داشت و من خيس نشدم . . .!
توت ها زيرپايم له مي شد و دلم ميسوخت. . . كاش توان خوردن تمام توت ها را داشتم !
در كودكي هميشه پدر و مادر حامي بودند ، شايد چنين شد كه عصيان كردم !
اما آن روز ترسيدم ، بعد از قرني عصيان و انكار چتر ها !
آن روز ترسيدم و آرزوي چتري را كرد م !
اما هرگز ايمان نياوردم ، چنين شد كه هنوز هم مالك چتري نيستم!
او چتر دارد و من خيس نمي شوم!
باران مي بارید و توت ها يك به يك روي زمين مي ريخت ،
من هذيان مي گفتم!
چتر با لاي سرمان بود ،
" اوني كه چتر رو ساخت عاشق بود؟! نه! عزيز دل من ! آدم بود ! "
هوس توت كرده بودم ، اما هنوز به چتر و باران فكر مي كردم !
او چتر را محكم بالاي سرم گرفته بود و نگاهش در نگاهم !
ديدم كه پاهايش خيس شده ، و پاهاي من نيز !
عجيب كه چتر پاها را . . ! و شايد پاها عصيان نيز كرده بودند !
و او بزرگ ترين عصيان گر بود !
ديدم كه چتر را بست ، زير بزرگترين درخت توت ايستاد و . . .
قصد داشتيم تمام توت ها را تمام كنيم آن روز . . .
دوستش مي دارم نه چترش را، كه پاهاي خيسش را !
به اندازه توت هاي طرشت !
نوشته شده در شنبه 5 خرداد1386ساعت 14:34 توسط سمیرا
|
اینجا باید گوش کنی!
عادتت داده اند دهان بگشاییی و ...
اینجا باید گوش کنی!!!
لگد مال خواهی شد اگر ...
بهانه کارساز نیست !
می دانی که زمین نیز تحملت نخواهد کرد:
هر چه می بینی بخور و اگر نتوانستی بالا بیاور !
چشم هایت را هم ببند چون سرت گیج میرود!
آینه ها را هم بشکنی آب ها گواهند !
نوشته شده در شنبه 5 خرداد1386ساعت 13:3 توسط سمیرا
|
من قاتل نیستم !
خودش خواست که برود!
گفته بودم که اینجا هم انتهای دنیا نیست. . .
بالاخره کسی فریاد خواهد زد :
آی پروانه ها . . .
(هذیان قبلی پرید ! وادارم کرد بعد از نزدیک یک سال بیدارش کنم !)
نوشته شده در چهارشنبه 18 مرداد1385ساعت 8:42 توسط سمیرا
|
صبح بخیر
نگران نباش،اولیش که نیست !
قرنهاست که ...
"بهای من بودن"، . . .
یادت نیست . . .
خودت هم یکی عین همینایی!
باورت نمیشه!
بزار کاخت رو بسازن بدن دستت اونوقت بهت میگم!!!
نوشته شده در سه شنبه 10 مرداد1385ساعت 9:27 توسط سمیرا
|
با اینکه سرم درد می کند ، می شنوم. . .
هوهو... هوهو... ، هوهو ... هوهو... !
نوشته شده در شنبه 7 مرداد1385ساعت 9:39 توسط سمیرا
|
چرا باید کسی دلش به حالش می سوخت ؟!
شاید کسی بیاید ، شاید هم نیاید !
باید می دانست که . . .
خُب ، پروانه ها پيله ها يشان را تر جيح می دهند!
ببخشید، کرمها!
و گوسفند ها هرگز به کليت ،
آنچه می خورند و
چهار پا بودنشان ،
شک نخواهند کرد!
نوشته شده در چهارشنبه 4 مرداد1385ساعت 10:45 توسط سمیرا
|
زنده شدنی که از صد بار مردن . . .
باز هوا گرم است .
یادم باشد از مور چه ها هم بپرسم :
چرا عدم قطعیت، علیت را رد می کند؟!
نوشته شده در سه شنبه 3 مرداد1385ساعت 8:57 توسط سمیرا
|
باشد که رستگار شويم ...
و در اين تنهايی. . .
باور کنيد تقصير آدم بود ...
چقدر سيب دلم می خواهد...
حوا را سنگسار کردند . . .
کاش هوا آبی تر بود ...
به گمانم مرده با شم ...
تئوری پرواز در خلا اثبات شد . . .
شايد روزی . . .
من از تبار پروانه ها . .
پيله های خشکيده . . .
شايد کسی . . .
آن روز که آمدم ...
آن روز ....
دمپایی های گلی ...
سايه ای صليب شده . . .
آزادی مورچه ها ...
آگاهی گوسفند ها ...
ستارهء چشمک نزن ...
دغدغه های قاصدک ...
نوشته شده در دوشنبه 2 مرداد1385ساعت 9:1 توسط سمیرا
|
 |
POWERED BY BLOGFA.COM |
|