جنتی کرد جهان را ! ز شکر خندیدن آن که آموخت مرا همچو شرر خندیدن
گر چه من خود زعدم دلخوش و خندان زادم عشق آموخت مرا شکل دگر خندیدن
به صدف مانم ! خندم چو مرا در شکنند کار خامان بود از فتح و ظفر خندیدن
گر ترشروی چو ابرم ! ز درون خندانم عادت برق بود وقت مطر خندیدن
. . .
مولانا
|
+| نوشته شده توسط
سمازاهد در چهارشنبه 25 مهر1386
|
