ملولان همه رفتند در خانه ببندید
بر آن عقل ملولانه همه جمع بخندید
به معراج بر آیید چو از آل رسولید
رخ ماه ببوسید چو بر بام بلندید
چو مه روی نباشید ز مه روی متابید
چو رنجور نباشید سر خویش مبندید
چو آن چشمه بدیدید چرا آب نگشتید
چو آن خویش بدیدید چرا خویش پسندید
چو در کان نباتیدترش روی چرایید؟
چو در آب حیاتید چرا خشک و نژندید؟
چنین بر مستیزید ز دولت مگریزید
چه امکان گریز است که در دام کمندید
از این شمع بسوزید دل و جان بفروزید
تن تازه بپوشید چو این کهنه فکندید
ز روباه چه ترسید شما شیر نژادید!
خر لنگ چرایید چو از پشت سمندید؟!
|
+| نوشته شده توسط
سمازاهد در پنجشنبه 27 دی1386
|
